Verlangen - Over je eigen pad bewandelen

"Nee. Dit hoort niet, dit mag echt niet. Ik kan dat niet doen." Het waren de woorden die ze sprak terwijl ze haar blik op haar eigen toekomst richtte. Terwijl ze haar ogen voor even niet wendde naar haar ouders. We waren een paar gesprekken onderweg in het coachtraject waarin ze op zoek wilde naar haar essentie. Ze wilde ontdekken wat het werk en het leven is dat past bij haar eigen wensen en behoeftes. Al jaren koos ze voor de weg die voor haar geplaveid werd. En dat begon haar in de weg te zitten. Na een training die ze gevolgd had vroeg ze zich af wie ze eigenlijk is en wat haar eigen wensen zijn in het leven. De – voor haar misschien wel schokkende – conclusie was dat ze het echt niet wist.

We startten het coachtraject met deze vraag. Wie ben ik? En wat wil ík in dit leven? Zo rond het derde gesprek, toen we haar levenslijn en vraag verder hadden afgepeld, stond ze voor haar gevoel met lege handen. Ze zag het patroon dat ze steeds herhaalde, waarbij ze koos voor veel werken en anderen helpen, maar waarbij ze tegelijkertijd haar eigen behoeftes op de achtergrond zette. Het ging ogenschijnlijk best goed, maar onder de oppervlakte was er een gevoel van onbevredigdheid en niet-weten, dat ze lange tijd succesvol uit de weg wist te gaan. Het ging nu echter niet meer en ze wilde het anders. Maar hoe?  

Tijdens een van onze coachgesprekken stelden we haar gezin van herkomst op. "Ik zorg voor mijn ouders. Ik wil zo graag dat het goed gaat met hen." Ze had de neiging hun te vertellen wat ze moesten doen, hoe ze zich moesten gedragen en hoe ze hun leven vorm moesten geven. Vanuit de liefdevolle beweging van een kind, dat gelooft het lot van zijn ouders te kunnen beïnvloeden. Haar ogen sterk op hen gericht. Ik vroeg haar zich eens te richten op haar eigen pad in het leven, op haar eigen toekomst. Ze deed het, met weerstand. Terwijl ze haar eigen toekomst inkeek zei ze resoluut: "Nee. Dit hoort niet, dit mag echt niet. Ik kan dat niet doen." Kiezen voor zichzelf was niet mogelijk, uit loyaliteit naar haar ouders. Ze had het gevoel dat ze hen dan in de steek liet.   

Ze voelde de worsteling en de weerstand. Zei in eerste instantie het niet te kunnen. Na een paar minuten veranderde er iets. Ze vertelde in die opstelling over haar verlangen. Ze vertelde over haar liefde voor haar ouders én over de grote wens om haar eigen pad te ontdekken en bewandelen. Er daalde een rust neer in de opstelling. Ergens klikte er iets. "Dit is misschien wel waar het over gaat", zei ze. De blik op haar eigen toekomst, haar ouders hun lot gunnen, en de worsteling die het met zich meebrengt haar eigen verlangens te volgen.   

We bleven stil en namen afscheid met een knuffel. Een diepe zucht volgde. "Dit is wat ik te doen heb, ik weet het", zei ze. We waren er nog niet, maar een opening naar nieuwe wegen was gevonden.